Zmieniono rozwój łożyska i wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu u myszy transgenicznych wiążących IGF białko-1 ad 6

Należy się tego spodziewać, ponieważ w tym drugim przypadku występuje całkowita utrata funkcji IGF. Początek ograniczenia wzrostu w IGF-I. lub myszy z niedoborem IGF-IIa są po raz pierwszy widoczne między e11 i e13,5, tak jak to jest u transgenicznych płodów IGFBP-1. Jednak zwiększone poziomy IGFBP-1 w krążeniu nie są wystarczające, aby wywierać trwały efekt hamujący na wzrost płodu. Bezwzględne poziomy IGFBP-1 mogą być mniej ważne niż proporcje fosforylowanych i niefosforylowanych izoform białka. Tak więc, podczas gdy całkowite poziomy mogą wzrastać, względne poziomy stymulujących i hamujących izoform IGFBP-1 mogą negować się nawzajem. Profil fosforylacji IGFBP-1 w kondycjonowanej pożywce ludzkich eksplantatów wątroby płodowej drugiego trymestru pokazuje, że obecne są zarówno ufosforylowane, jak i niefosforylowane izoformy (18). Nasze dane pokazują również, że matczyna nadekspresja IGFBP-1 może niezależnie wpływać na wzrost płodu, co sugeruje, że nadmiar IGFBP-1 jest związany z niewydolnością łożyska. Efekty końcowej i endogennej nadekspresji płodu są addytywne, jako transgeniczne płody w F + / M. krzyż są najmniejszymi i dzikimi płodami w krzyżu F. / M + są największymi z czterech możliwych kombinacji. Najbardziej uderzającą obserwacją związaną z nadmiernym nadmiarem IGFBP-1 jest zwiększona masa łożyska. Wzrostu masy łożyska nie można przypisać zmianom w ekspresji łożyskowego IGF-II. Zmieniona dostępność IGF-II na płodowym interfejsie jest bardziej prawdopodobną hipotezą. Nasze dane wskazują, że fosforylowane izoformy hIGFBP-1 dominują na granicy płodności i dlatego przewidywałyby zmniejszoną biodostępność IGF. Analiza histologiczna łożysk dostarcza dowodów na komórkowe i morfologiczne podstawy łożyskowania w transgenicznych tamy hIGFBP-1. Inwazja trofoblastu w zdekwidowanym endometrium jest mniej wyraźna u transgenicznych samic niż u samic typu dzikiego. Głębokość osobniczego składnika łożyska jest w istocie miarą tego, jak daleko łożyskowe trofoblasty przedostały się do macierzyńskiego deciduzy. Istnieje wiele potencjalnych mechanizmów, dzięki którym nadmiar IGFBP-1 może zaburzyć inwazję trofoblastów. Po pierwsze, proliferacja i inwazja trofoblastu mogą być osłabione w wyniku zmniejszonej biodostępności IGF w mikrośrodowisku końcowym. Zredukowana biodostępność IGF może również wpływać na różnicowanie trofoblastu, być może sprzyjając wzrostowi nieinwazyjności w stosunku do inwazyjnych linii trofoblastów. Alternatywnie, IGFBP-1 może mieć bezpośredni wpływ niezależny od IGF na inwazję trofoblastu. Takie efekty zostały wykazane w komórkach CHO i trofoblastach in vitro. Irwin i Giudice poinformowali, że IGFBP-1 hamował inwazję trofoblastu w komórki zrębowe endometrium in vitro (24). Jednak kolejne badanie Gleesona i wsp. zaprzecza tym odkryciom, pokazując zwiększoną inwazję trofoblastów w odpowiedzi na IGFBP-1 (25). W obu badaniach autorzy wykazali, że te efekty, chociaż rozbieżne, są mediowane przez wiązanie IGFBP-1 z integryną A5A1. Inne aspekty rozwoju łożyska są zmienione u myszy transgenicznych IGFBP-1. Względne rozmiary różnych stref funkcjonalnych łożyska różnią się znacznie od tych w typie dzikim, podobnie jak proporcje różnych zróżnicowanych typów komórek trofoblastów. Pewne aspekty morfologii łożyska u transgenicznych myszy IGFBP-1 przypominają myszy z niedoborem IGF-II (26). W obu przypadkach komórki spongiotrofoblastu stanowią większą część strefy połączenia. Jednak modele te różnią się tym, że masa łożyska jest zmniejszona u myszy null IGF-II, podczas gdy jest ona zwiększona u transgenicznych samic IGFBP-1. Zwiększona masa łożyska u transgenicznych myszy hIGFBP-1 jest w dużej mierze spowodowana zwiększeniem wielkości strefy labiryntu. W tym czasie nie możemy wykluczyć, że jest to pierwotna manifestacja nadmiaru IGFBP-1; jednak, chociaż jest nieco spekulatywny, uważamy, że jest to bardziej fizjologiczna adaptacja, aby zmaksymalizować przenoszenie składników odżywczych do płodu. Łożysko może ulegać adaptacji strukturalnej i funkcjonalnej w odpowiedzi na niekorzystne środowisko macierzyńskie. Takie zmiany odnotowano zarówno w patologicznych i eksperymentalnych scenariuszach niedokrwistości matki, niedożywienia i niedotlenienia (27. 29). W ludzkich łożyskach, które rozwijają się w warunkach hipokarycznego niedotlenienia, odnotowano istotne zmiany w objętości kapilarnej płodu (zwiększona średnica i długość naczynia) oraz grubość błony kosmówki (30). Te adaptacje działają w celu ułatwienia wzmożonej wymiany gazowej między krążeniem matczynym i płodowym
[podobne: hemoroidy leki bez recepty, identyfikator uczestnika zjazdu, ile kalorii ma chleb żytni ]
[podobne: jogurt naturalny przepis, brak szczęścia w miłości, chirurgia klatki piersiowej ]